W kwietniu-lipcu 1944 brała udział w operacji narwskiej, walczyła na przyczółku narwskim i wyzwoliła miasto Narwa. Od września do października 1944 toczyła zacięte walki, zajmując Estonię i Łotwę wraz z jej stolicą Rygą. Następnie do 1945 prowadziła działania bojowe w krajach nadbałtyckich, uczestnicząc w likwidacji zgrupowania kurlandzkiego. Dzień Zwycięstwa obchodziła w łotewskim porcie Kandava. Za udział w bitwach II wojny światowej 3 żołnierzy dywizji otrzymało tytuł Bohatera Związku Radzieckiego, 13 otrzymało Order Lenina, 107 – Order Czerwonego Sztandaru, 174 – Order Wojny Ojczyźnianej I stopnia; 253 – order Wojny Ojczyźnianej II stopnia, 1260 – Order Czerwonej Gwiazdy, 310 – Order Sławy III stopnia, 3687 – Medal „Za Odwagę”, 2753 – Medal „Za Zasługi Bojowe”.

Od maja do lipca 1945 dywizja stacjonowała na północny zachód od łotewskiego miasta Tukums, a od sierpnia 1945 była transportowana sześcioma eszelonami wojskowymi na trasie Tukums – Jełgawa – Smoleńsk – Riażsk – Penza – Kujbyszew – Czkałow (współczesny Orenburg) – Aktiubińsk – Taszkient – Samarkanda;