Jeńcy spędzili w ładowniach 56 godzin zanim statek ostatecznie wyruszył w rejs (16 października). Warunki, w których ich transportowano, były bardzo ciężkie. Jeńcy zostali bowiem umieszczeni w ładowniach, w których panował wyjątkowy nawet jak na japońskie standardy ścisk. Japońskich żołnierzy ulokowano na górnych pokładach, natomiast jeńcy znaleźli się w najniżej położonych strefach ładowni, w dodatku częściowo zajętych przez japoński sprzęt i materiały. Odpoczynek w pozycji leżącej był w zasadzie niemożliwy. W niektórych miejscach wciąż zalegało łajno, pozostawione przez bydło, które wcześniej przewożono statkiem. Upał był tak dotkliwy, że jeńcy rozbierali się do naga. Tylko dwa razy dziennie, o świcie i o zmierzchu, zezwalano im wyjść na pokład i przez 20-30 minut zaczerpnąć powietrza. Liczba latryn była niewystarczająca. Zaopatrzenie w wodę nie budziło zastrzeżeń. Wyżywienie, choć złożone głównie z ryżu i zupy rybnej, również było wystarczające. Statek przewoził zapas mięsa, jednakże na skutek upału szybko uległo ono zepsuciu. Japońscy żołnierze i marynarze często bili jeńców. Odbierali im także lekarstwa i środki opatrunkowe. Zdarzało się, że chorym jeńcom nie pozwalano skorzystać z latryn.