Innym przykładem takiego zastosowania są kontrakty na dostawy towarów, w których sprzedający jest proszony o dostarczenie poręczenia, aby zapewnić kupującego, że jeśli sprzedawany towar nie zostanie faktycznie dostarczony (z jakiegokolwiek powodu), kupujący otrzyma przynajmniej rekompensatę za utracone koszty.
Poręczenia wykonania są zazwyczaj wystawiane w ramach szerszego „poręczenia wykonania i płatności”, w przypadku których poręczyciel jest zobligowany do zapewnienia, że wykonawca nie tylko dokończy budowę zgodnie z umową, lecz również pokryje koszty robocizny i materiałów użytych w ramach robót budowlanych wymaganych umową (zapłaci podwykonawcom i dostawcom).
Podczas gdy ubezpieczenia są umowami dwustronnymi pomiędzy ubezpieczonym a ubezpieczycielem, i chronią przed wypadkami losowymi, to poręczenia, są umowami trójstronnymi, chroniącymi przed skutkami niewywiązania się jednej ze stron z podjętych zobowiązań, gdzie, w przypadku poręczenia umowy na wykonanie robót budowlanych poręczająca instytucja finansowa to żyrant (ang. surety), główny wykonawca robót budowlanych to zleceniodawca – dłużnik (ang. principal, obligor), a inwestor/ właściciel to beneficjent – wierzyciel – ten, wobec którego istnieje zobowiązanie (ang. obligee).