był również rejonowym inspektorem szkół cerkiewno-parafialnych. Utworzył na terenie dekanatu kilka nowych szkół tego typu, a także szkołę dla dziewcząt i szkołę w Troszczy, gdzie kształcili się przyszli nauczyciele szkół parafialnych. Pisał szkice z zakresu historii lokalnej, opisywał miejscowe zwyczaje ludowe, historie bractw cerkiewnych, dzieje wprowadzenia unii brzeskiej i ponownego zaprowadzenia prawosławia w regionie.
W 1903 r. Komitet Szkolny przy Świątobliwym Synodzie Rządzącym powierzył mu stanowisko dyrektora szkoły nauczycieli szkół cerkiewnych w Kijowie. W marcu 1905 r. został zwolniony ze stanowiska na wniosek metropolity kijowskiego i halickiego Flawiana, który był niezadowolony z faktu, że ks. Łypkiwski popierał ukraiński ruch narodowy. Duchowny został proboszczem parafii Opieki Matki Bożej w kijowskiej dzielnicy Sołomianka.
W dniach 10–18 października 1905 r. przewodniczył zjazdowi duchowieństwa eparchii kijowskiej, podczas którego duchowni wysunęli postulaty ożywienia życia parafialnego, przywrócenia dawnych lokalnych ukraińskich tradycji cerkiewnych, demokratyzacji Cerkwi. W kolejnych latach nadal zajmował się pracą pedagogiczną i publicystyczną, publikując artykuły o tematyce cerkiewnej i społecznej.