Oddział partyzancki „Żbik” powstał w połowie 1943 roku, na dowódcę oddziału wyznaczono ppor. rezerwy Stanisława Siemka ps. „Świerk”. Pod koniec 1943 roku oddział liczył ok. 20 żołnierzy. W późniejszym czasie do OP „Żbik” wchodziły także drużyny partyzanckie utworzone spośród mieszkańców wsi z powiatu gorlickiego. W drużynach tych byli żołnierze, którzy nie byli poszukiwani przez Gestapo, nie musieli się ukrywać, jednak byli członkami konspiracji i na szkolenia, akcje partyzanckie wstawiali się na wezwanie swoich dowódców. Takie drużyny utworzono w placówkach: Łużna, Szalowa, Biesna, Wola Łużańska. Baza partyzancka znajdowała się w lesie pod szczytem Zielonej Góry, gdzie partyzanci zbudowali drewniany szałas zwany „budą” oraz magazyn na prowiant i uzbrojenie.
Kapelanem oddziału był ks. Ignacy Dziedziak, który rezydował w kaplicy na Podchełmiu, gdzie na plebanii ukrywano archiwum oddziału, odbywały się narady oraz udzielano schronienia rannym partyzantom, a w kaplicy odprawiano także konspiracyjne nabożeństwa.