Elwira Zachert-Mazurczykowa z domu Zachert, także Elwira Mazurczyk (ur. 28 października 1907, zm. 27 listopada 1971) – polska rzeźbiarka i pedagog.

Życiorys Studiowała na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Po II wojnie światowej uczyła w Zespole Państwowych Szkół Plastycznych im. Tadeusza Makowskiego w Łodzi. W 1948 zaprezentowała swoją rzeźbę na Wystawie Ziem Odzyskanych we Wrocławiu.

Była żoną rzeźbiarza - Jerzego Mazurczyka, którego poznała w trakcie studiów w pracowni rzeźby prof. Tadeusza Breyera na warszawskiej ASP. Została pochowana 2 grudnia 1971 na Starym Cmentarzu w Łodzi w części rzymskokatolickiej.

Rzeźby Gipsowa rzeźba „Przez zjednoczenie do potęgi Polski” (1939, wraz z Jerzym Mazurczykiem; w zbiorach Muzeum Warszawy), przedstawia: robotnika, chłopa, intelektualistę i żołnierza trzymających się za ręce w geście solidaryzmu społecznego, w środku rzeźby znajduje się Polonia z Mieczem, Popiersie Józefa Piłsudskiego (w zbiorach Instytutu Józefa Piłsudskiego w Ameryce), Popiersie Juliana Tuwima w Łodzi (wraz z Jerzym Mazurczykiem), Pomnik Stanisława Moniuszki w Łodzi (1958, wraz z Jerzym Mazurczykiem), Pomnik Tadeusza Kościuszki w Łodzi (1960, wraz z Mieczysławem Lubelskim, Antonim Biłasem, Jerzym Mazurczykiem), Pomnik Juliana Marchlewskiego w Łodzi na Starym Rynku (1964, wraz z Jerzym Mazurczykiem),