Razem z Wiktorią i Aleksandrem przez dwa miesiące przebywali u znajomej praczki – Aurelii Borkowskiej, z której rodziną pozostał syn, mający fałszywe dokumenty.
Wiktoria Blum razem z matką do końca wojny ukrywały się na wsi, Luba pracowała jako niania, Wiktoria chodziła razem z dziećmi do szkoły i do kościoła. W 1944 pracodawców Luby zamordowano. Zmuszone do ucieczki zamieszkały w podwarszawskiej Radości, gdzie doczekały wyzwolenia przez nadchodzący front. W 1945 dołączył do nich Aleksander. Centralny Komitet Żydów w Polsce tworzył domy dziecka dla osieroconych żydowskich dzieci, Luba Blum został dyrektorką takiego domu dziecka w Otwocku, który działał do 1949.
Wiktoria była członkiem organizacji syjonistycznej Ha-Szomer Ha-Cair, od 1948 uczyła się w szkole średniej w Warszawie, gdzie doświadczała przykrości z powodu swojego pochodzeniaAviva Blum-Wachs, Yad Waschem 2020. W styczniu 1950 Wiktoria Blum opuściła Polskę i wyemigrowała do Izraela, zmieniła imię na Aviva i zamieszkała w kibucu Ravadim.