Iwan Danyłowicz Pawłowski (ur. w Sosnowce, zm. 1937) – ukraiński duchowny prawosławny. Ostatni zwierzchnik autokefalicznego Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego działającego w ZSRR, sprawujący urząd w latach 1930–1936. Aresztowany, skazany na śmierć i stracony w toku masowych represji wymierzonych w duchowieństwo prawosławne.

Życiorys Wczesna działalność Ukończył seminarium duchowne w Kijowie. Podczas nauki związał się z ukraińskim ruchem narodowym. W 1914 r. przyjął święcenia kapłańskie i został skierowany do objęcia parafii w Łebedynie. Następnie przeniesiony do parafii w Łyp’jance. W obydwu parafiach głosił kazania w języku ukraińskim, w tym też języku, zamiast tradycyjnego cerkiewnosłowiańskiego, czytał Ewangelię.

Po rewolucji lutowej w 1917 roku opublikował cykl artykułów, w których wzywał do utworzenia autokefalicznej Cerkwi ukraińskiej, która oddzieliłaby się od Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego.