Podczas zjazdu, który ogłosił jej utworzenie, został wybrany na zwierzchnika nowego Kościoła z tytułem metropolity charkowskiego i całej Ukrainy. Do maja 1934 r. służył w cerkwi św. Jana Chrzciciela w Charkowie. Po przeniesieniu stolicy Ukraińskiej SRR do Kijowa jego katedrą została cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej Pyrohoszczy na kijowskim Padole. Już w grudniu 1934 r. władze zakazały mu służyć w tej świątyni. Soborem katedralnym Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego stała się inna cerkiew na Padole – cerkiew św. Mikołaja Prytyska, w której metropolita służył do czerwca 1935 r. Następnie i ona została zamknięta, a duchowny otrzymał zakaz publicznego sprawowania kultu. W 1936 r. Ukraiński Kościół Prawosławny został całkowicie zniszczony.

W maju 1936 r. został aresztowany w Biełgorodzie. W tym i następnym roku NKWD dokonało masowych aresztowań duchowieństwa prawosławnego obydwu działających na Ukrainie jurysdykcji – zarówno duchownych opowiadających się za autokefalią Cerkwi ukraińskiej, jak i uznających zwierzchność Egzarchatu Ukraińskiego Patriarchatu Moskiewskiego. Zamknięte zostały również niemal wszystkie czynne jeszcze cerkwieRobert Kuśnierz, Ukraina w latach kolektywizacji i Wielkiego Głodu (1929-1933), Toruń 2008, Wydawnictwo Naukowe Grado, , s. 254..