Po wybuchu I wojny światowej udało mu się ściągnąć do Kijowa wielu znanych aktorów, na czele ze Stefanem Jaraczem i Juliuszem Osterwą.

Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę powrócił do kraju. W latach 1918–1920 pracował w Łodzi (Teatr Miejski). Następnie przeniósł się do Wilna, gdzie przebywał do 1930 roku (z przerwą w sezonie 1925/1926, gdy pracował w Grodnie). W Wilnie objął dyrekcję tutejszych teatrów, które prowadził wraz z Zbigniewem Śmiałowskim i Henrykiem Cepnikiem. Kierował teatrami: Letnim, na Pohulance, a w latach 1926–1930 - wileńskim zespołem Reduty w Teatrze Lutnia. Następnie występował w Paryżu (1930–1931) z zespołem Towarzystwa Przyjaciół Sztuk. W 1932 roku grał w warszawskim Teatrze Narodowym, natomiast w 1937 roku powrócił do Wilna, gdzie występował aż do końca II wojny światowej na deskach Teatru Letniego.

Po zakończeniu walk grał w Toruniu (1945–1947), Kielcach (1947–1948), a w sezonie 1948–1949 kierował Teatrem im. Juliusza Osterwy w Gorzowie Wielkopolskim. Następnie przeniósł się do gdyńskiego Teatr Wybrzeże, gdzie zmarł nagle na scenie, podczas próby.

Był mężem Haliny Dunin-Rychłowskiej - aktorki i śpiewaczki (ślub w 1910) oraz ojcem Barbary Rychłowskiej-Kulikowskiej - również aktorki.

Został pochowany w grobowcu rodzinnym na cmentarzu św. Jerzego w Toruniu.