Kompozycja jest inspirowana XVIII-wiecznym portretem angielskim i jego konwencjonalną pozą stojącej postaci opartej na ramieniu z kapeluszem w dłoni. Ten format został przyjęty przez włoskiego malarza Pompeo Batoniego i wykorzystany w Portrecie Charlesa Cecila Robertsa, który Goya znał ze zbiorów Akademii św. Ferdynanda. Światło padające z górnego lewego rogu oświetla górną część sylwetki Suredy, zwłaszcza twarz i pierś, pozostawiając resztę kompozycji w cieniu. Paleta zastosowana do stroju ogranicza się do zieleni i szarości, z czerwonawymi i białymi akcentami. Wyróżnia się sposób oddania właściwości tkanin, pomimo zastosowanych szybkich pociągnięć pędzlem. Lekko pochylona postura postaci sprawia, że sylwetka rysuje się na poprzecznej linii kompozycji.
Proweniencja Portrety Bartolomé i jego żony prawdopodobnie znajdowały się w kolekcji Pedra Escata w Palmie, skąd przeszły do rodziny Sureda w Madrycie. Calvert podaje, że były ich własnością do 1907, a następnie zostały nabyte przez Amerykanów Henry’ego i Louisine Havemeyer. Jednak Louisine Havemeyer w swoich wspomnieniach wydanych pośmiertnie w 1930 roku sugeruje, że portrety Suredów trafiły do ich kolekcji przed śmiercią jej męża w 1907. Możliwe, że zostały zakupione w Hiszpanii, gdyż cena zakupu została podana w pesetach.