Zauważalna jest jednak pewna regularność w objazdach książęcych podległych im terenów wynikająca z obchodów patronów najważniejszych kościołów. Przy okazji przyjazdów w te miejsca mogły się odbywać posiedzenia rady książęcej. Stosunkowo rzadko potwierdzone są pobyty XIII-wiecznych władców dzielnicowych w klasztorach.
Na początku XIV w. po zjednoczeniu państwa, a przede wszystkim Wielkopolski i Małopolski system podróży królewskich nawiązał częściowo do tradycji sprzed okresu rozbicia dzielnicowego. Władysław Łokietek podróżował bardzo często pomiędzy Kujawami a Krakowem i gościł również w miarę regularnie w Wielkopolsce. Częste podróże na Kujawy mogły się wiązać z rosnącym zagrożeniem Krzyżackim.
Liczne podróże odbywał kolejny król – Kazimierz Wielki. Nowym dość częstym kierunkiem wyjazdów była Ruś. Król pojawiał się regularnie w Wielkopolsce, najczęściej w trakcie podróży na Kujawy. Krótkie pobyty Kazimierza Wielkiego potwierdzone są w szeregu miast królewskich, stających się wówczas ośrodkami zarządu lokalnego, rezydencjami starostów i centrami formujących się powiatów sądowych.