Dawna broń miotająca wyparta została przez broń pirobalistyczna, czyli broń palną, działająca na zasadzie wykorzystania siły wybuchu gazów prochowych. Równolegle rozwijały się dwie jej podstawowe odmiany: strzelecka i artyleryjska.Broń strzelecka — to broń palna o kalibrze do 20 mm. Stanowi wyposażenie pojedynczych żołnierzy lub jest montowana na wozach bojowych, na śmigłowcach i samolotach. Od pierwszych muszkietów do współczesnych karabinów i pistoletów maszynowych, broń strzelecka przeszła istotną ewolucję. W połowie XIX wieku pojawiły się karabiny odtylcowe i zastosowano metalową łuskę, na przełomie XIX i XX wieku armie otrzymały karabiny maszynowe. Rozwój broni strzeleckiej ilustruje następujące zestawienie: za czasów Napoleona strzelec oddawał jeden strzał na minutę, w czasie I wojny światowej – 15, a w czasie II wojny światowej – 450, to jest tyle, ile na początku XIX wieku cały batalion. Po II wojnie światowej karabiny przystosowano do strzelania granatami nadkalibrowymi. Obecnie dąży się do zmniejszenie wymiarów i ciężaru, stosowania amunicji bezłuskowej, standaryzację kalibrów przy jednoczesnym zmniejszaniu ich wielkości.Broń artyleryjska - to broń palna o kalibrze ponad 20 mm. Jej geneza sięga starożytnych machin miotających. W XIV wieku pojawiła się jej ogniowa odmiana – bombarda.