Organizacja Początkowo wojsko na polu bitwy tworzyło jedną całość - armię, a ta dzieliła się na mniejsze części warunkowane potrzebami zapewnienia sprawnego dowodzenia. W Chinach w VI−V w. p.n.e. stosowano system piątkowy w piechocie i dziesiętny w konnicy. Armia rzymska składała się z legionów liczących po 4000-6000 żołnierzy, a każdy z nich z kolei dzielił się na manipuły połączone w późniejszym okresie w kohorty. Manipuły składały się z centurii podzielonych na dziesiątki. W średniowieczu najmniejszym pododdziałem jazdy była kopia. W jej skład wchodził rycerz, giermek i pachołkowie. Kopie łączyły się w chorągwie. Po wprowadzeniu na uzbrojenie broni palnej, poszukiwano struktur organizacyjnych zapewniających maksymalne wykorzystanie siły ognia oraz dużą elastyczność i manewrowość w toku starcia. Wtedy powstała struktura batalionowo−brygadowa. Brygady tworzyły możliwości połączenia pikinierów i muszkieterów. W XVII wieku batalion liczący od 500 do 800 żołnierzy stał się podstawową jednostką taktyczną piechoty. Wraz z pojawieniem się masowych armii nastąpił kolejny gruntowny przełom w organizacji wojsk. O ile w starożytności i średniowieczu liczebność wojsk mierzona była co najwyżej dziesiątkami tysięcy żołnierzy, to np. armia francuska w 1793 liczyła około 1,2 miliona żołnierzy.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Siły i środki walki zbrojnej · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.