Heterojądrowe metody oparte na korelacji przez wiązania Heterojądrowa spektroskopia korelacyjna daje sygnały dzięki sprzężeniom między jądrami dwóch różnych izotopów. Najczęściej tymi jądrami są protony i inne jądra (zwane „heterojądrami”, np. 13C czy 15N). Początkowo rejestrowano widma z detekcją heterojąder HETCOR, ich wadą była niewielka czułość. Dlatego nieco później opracowano eksperymenty z detekcją protonów sprzężonych z heterojądrami, nazywane eksperymentami „odwrotnymi”. Mają one znacznie wyższą czułość jednak problemem w takich eksperymentach jest niska naturalna zawartość większości istotnych heterojąder (np. zawartość jąder 13C jest na poziomie 0,1%, czyli zaledwie co setne jądro wodoru jest sprzężone z jądrem 13C). Z tego powodu konieczne jest efektywne tłumienie niepożądanych sygnałów pochodzących od jąder wodoru niesprzężonych w jądrami węgla (np. połączonych z 12C). W związku z powyższym konieczne jest zastosowanie odpowiednio zaprojektowanych cykli fazowych i/lub impulsowych gradientów pola magnetycznego.
Eksperymenty z detekcją 1H jak HSQC, HMQC i HMBC, są obecnie powszechnie stosowane.