Powrócił do Departamentu Prasy i Informacji MSZ, gdzie na początku 1973 został naczelnikiem, a w połowie 1974 wicedyrektorem i I sekretarzem POP MSZ. Od 20 maja 1975 przez pół roku wchodził w skład Międzynarodowej Komisji Nadzoru i Kontroli w Laosie. Następnie, do 1977, wicedyrektor departamentu w MSZ. Ukończył w międzyczasie roczne Studium Służby Zagranicznej WSNS. W lipcu 1977 objął stanowisko radcy prasowego, a następnie radcy politycznego i zastępcy ambasadora w Paryżu (luty – grudzień 1981). Od 14 stycznia 1982 do 1984 dyrektor Departamentu Prasy, Współpracy Kulturalnej i Naukowej MSZ. W latach 1985–1988 ambasador PRL w Iranie.

Od co najmniej 1996 pracował jako syndyk, prowadząc postępowania takich firm jak Telewizja Familijna, Stocznia Gdynia, Norblin, Elemis. Określany jako „legenda postępowań upadłościowych” oraz „jeden z najbardziej cenionych syndyków w Polsce”. Doprowadził do wydania w 2007 przez Trybunał Konstytucyjny wyroku potwierdzającego niekonstytucyjność dwóch przepisów Prawa upadłościowego. W 2015 został prawomocnie skazany na rok więzienia w zawieszeniu na trzy lata, 10 tys. zł grzywny i zakaz wykonywania czynności syndyka przez pięć lat za nieprawidłowości przy prowadzeniu postępowania upadłościowego firmy Beton-Stal.

Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.