thumb|Rękopis Gulszan-e raz Szabestariego. Biblioteka Astan-e Ghods Dżafar Tebrizi, pers. جعفر تبریزی (pełne imię: Dżafar-e Ali Tebrizi Bajsonghori), ur. w Tebrizie, zm. w Heracie, floruit 1412–1431 – perski kaligraf, znany ze swojej roli w rozpowszechnieniu pisma nastaligh.

Życiorys Według przekazu safawidzkiego kaligrafa Dust Mohammada (zm. ok. 1564) Dżafar uczył się sześciu klasycznych duktów arabskiej kaligrafii (tzw. „sześciu piór”) u Szams ad-Dina Ghattabiego, którego kaligraficzny rodowód (silsila) sięgał Abdollaha Sajrafiego (zm. po 1345/46). Z kolei stylu nastaligh miał go uczyć Obejdollah, syn Mir Alego (XIV/XV w.), uważanego za twórcę tego pisma. Po młodości spędzonej w Tebrizie Dżafar udał się do Heratu, gdzie służył na dworze Szahrucha (1405–1447) i objął kierownictwo skryptorium (kitab-chane) księcia Bajsonghora (stąd jego przydomek Bajsonghori). Zachowany w Bibliotece Pałacu Topkapı raport (pers. arzadaszt) (H2153, f.98a), sporządzony ok. 1429 przez samego Dżafara, pozwala na wgląd w szczegóły działalności skryptorium. Dżafar, któremu miało podlegać czterdziestu kaligrafów, informuje w nim Bajsonghora o postępach w pracy nad rękopisami. Oprócz sporządzania rękopisów kaligrafowie, którzy byli zakwaterowani w specjalnym budynku w pobliżu pałacu, projektowali także inskrypcje.