Dyrektor Komunalnej Kasy Oszczędnościowej w Siedlcach, pracownik Zarządu Miejskiego, inicjator przebudowy i rozwoju Siedlec. Do jego zasług można zaliczyć m.in. wybudowanie osiedla robotniczego im. B. Limanowskiego w Siedlcach (stare domy przy obecnej ul. Daszyńskiego). Współorganizował Towarzystwo Uniwersytetu Robotniczego oraz Kasę Chorych. Działał w związkach zawodowych, współpracował ze Spółdzielnią Spożywców „Społem” oraz Kasą im. S. Stefczyka. Po światowym kryzysie gospodarczym w 1929 był inicjatorem robót publicznych, które w pewien sposób umożliwiały uzyskanie dochodów przez bezrobotnych i poprawę ich sytuacji bytowej.
Był radnym miejskim z ramienia Polskiej Partii Socjalistycznej, pełnił funkcję ławnika. W 1939 został wybrany na stanowisko prezydenta Siedlec. Wybuch II wojny światowej uniemożliwił mu objęcie funkcji. Po wkroczeniu wojsk sowieckich aresztowany i wywieziony na wschód. Zbiegł z transportu i wrócił do Siedlec. Włączył się w działalność konspiracyjną. Na polecenie władz podziemnych w styczniu 1940 objął stanowisko wiceburmistrza Siedlec.