W 1908 zaproponowano nadanie czytelni imienia Karola Estreichera.

Księgozbiór pozyskiwano najczęściej w drodze darowizn od autorów, wydawców, członków i sympatyków (m.in. Odo Bujwid, Michał Tarasiewicz, Stanisława Wysocka, Ludwik Solski, Juliusz Tenner, Bolesław Gorczyński, Adolf Nowaczyński). W 1906 dysponowano 402 publikacjami w 535 tomach, a w 1908 było ich 616 w 817 tomach. Kompletowano i oprawiano w roczniki czasopisma: Kraj, Tygodnik Ilustrowany, Wędrowiec, Głos Warszawski, Poradnik Językowy, Przegląd Polski, Krytykę, Miesięcznik Towarzystwa Szkoły Ludowej, Czas, Naprzód, Echo, Bühne und Welt oraz Teatr i Iskustwo. Placówka sprzyjała zaznajamianiu się czytelników z bieżącym ruchem literackim, jednak pojawiały się głosy, że nie spełniała zadań, które wiązali z nią ambitniejsi członkowie.

Organizacja podejmowała również wątki społeczne – postulowano poprawę warunków pracy i płacy aktorów, a także kwestie emerytalne. Zespół czytelni przyczynił się do powstania w 1910 pierwszego na ziemiach polskich związku zawodowego aktorów.