Przy ulicy znajdują się między innymi budynki wpisane do gminnej ewidencji zabytków, w tym wpisana także do rejestru zabytków Kaplica Wolnego Związku Religijnego – Sala Zgromadzeń Katolickiej Wspólnoty w Chrystusie, obecnie Zbór kościoła Adwentystów Dnia Siódmego.
Historia Okres do II wojny światowej Północny odcinek ulicy położony jest przy nieistniejących, rozebranych bastionach twierdzy pruskiej. Po ich rozebraniu w 1807 r., obszar przedmieścia został w 1808 r. włączony do miasta, a przez teren ten została wydeptana droga (początkowo od dzisiejszej ulicy Komuny Paryskiej do ulicy Tadeusza Kościuszki), na śladzie której powstała później ulica – dzisiejsza ulica gen. Jana Henryka Dąbrowskiego. Droga ta biegła pomiędzy ogrodami Wernitzego – rajcy miejskiego i oberżysty. Od jego nazwiska stosowano dość powszechnie wobec niej nazwę – ulicy Wernitzego. W 1847 r. ulica została poszerzona przystosowując drogę do ruchu kołowego i nadając jej oficjalną nazwę – ulicy Zielonej, gdyż prowadziła pośród terenów zielonych (ogrodów i łąk).