Po śmierci żony od 1982 roku jego towarzyszką życia została Ludmyła Bołonowa. Wniosek o zawarcie małżeństwa został złożony w urzędzie stanu cywilnego w 1988 roku.
W ostatnich latach życia Tesłenko chorował i 20 czerwca 1988 roku zmarł na udar mózgu. Został pochowany na Muszkietowskim cmentarzu w Doniecku.
Twórczość Pierwszych prób pióra Kostiantyn Tesłenko dokonał w 1956. Odtąd pisał wspólnie z żoną aż do jej śmierci. W 1959 zobaczył świat ich debiutowy utwór «Dopóki żyję, będę kochać». Następnie w ciągu trzydziestu lat twórczego życia Tesłenko opublikował około stu nowel i opowiadań, a w ostatnich latach — dwie powieści «Zimowy grzmot» i «Kruchy lód». W pierwszą z nich autor zdołał przelać ból po stracie żony.
Kostiantyn Tesłenko zostawił po sobie pamiętniki, które potem zostały częściowo opublikowane (Donbas. - 1992. - Nr 9-10. - S. 160-175). Są to refleksje na temat wydarzeń w kraju i na świecie, stanu rzeczy w Związku Pisarzy, dokładne i bezkompromisowe charakterystyki przyjaciół i wrogów, stanowiące wartość nie tylko artystyczną, ale także dokumentalną.
W 2018 roku Ludmyła Bołonowa i Wołodymyr Biłecki przekazały trzy pamiętniki pisarza (1963–1978) do archiwów Instytutu Literatury im.