Karol Hubert Rostworowski ocenił sztukę pochlebnie, a Tadeusz Sinko stwierdził, że filozoficzny dialog Hulewicza dzięki reżyserii i aktorstwu Wysockiej wytrzymał realizację sceniczną. Muzyka Kazimierza Meyerholda i scenografia Feliksa Krassowskiego były według Sinki harmonijne i piękne. Z kolei Ludwik Skoczylas odnalazł w dramacie germańskie zdziczenie.

Sama scenografia była przykładem tzw. sceny narastającej (opisanej przez Krassowskiego w książce z 1925 r.), złożonej z hinduskich łuków.

Przypisy

Kategoria:Polskie utwory dramatyczne Kategoria:Utwory literackie z 1922