Irena Grzywacz (ur. 4 lutego 1920 w Bednarach-Kolonii, zm. 24 września 1939 w Miętkiem) – członkini Przysposobienia Wojskowego Kobiet, uczestniczka II wojny światowej, rozstrzelana przez żołnierzy Armii Czerwonej. Absolwentka Gimnazjum Żeńskiego im. Juliana Ursyna Niemcewicza w Łowiczu.
Życiorys Dzieciństwo i młodość Jej rodzicami byli: kolejarz Władysław Grzywacz i Zofia z Cedrowskich. Miała dwoje młodszego rodzeństwa: brata Ryszarda (ur. 1922 r.) i siostrę Danutę (1926 r.). W 1932 roku rodzina przeprowadziła się do Łowicza, zamieszkując kolejno przy ul. Kaliskiej 20, Tkaczew 7 i ostatecznie 1 Maja 11. Irena rozpoczęła naukę w Gimnazjum Żeńskim im. Juliana Ursyna Niemcewicza.
Wykazywała zainteresowanie przedmiotami humanistycznymi. Po maturze, którą zdała 26 maja 1939 roku, zamierzała rozpocząć studia dziennikarskie w Warszawie. Należała do paramilitarnej organizacji Przysposobienia Wojskowego Kobiet (PWK), została komendantką hufca szkolnego. Latem 1939 roku uczestniczyła w obozie PWK w Spale.