W latach 1962–1964 studiował w Instytucie Lumen Vitae w Brukseli. Po powrocie do ojczyzny został mianowany prefektem i wykładowcą teologii pastoralnej w seminarium w San José de la Montaña, z którego to zadania wywiązywał się w sposób skuteczny i twórczy. Promował wysyłanie seminarzystów do parafii w celu apostolstwa wśród ludu, co było jego osobistym doświadczeniem. W 1972 został mianowany proboszczem parafii Aguilares. Tutaj Rutillo całkowicie poświęcił się powierzonym mu duszom, ze szczególnym uwzględnieniem ubogich i zepchniętych na margines, nie wahając się potępić represji stosowanych wobec nich przez wojsko i rządzącą oligarchię. Dzięki swoim inicjatywom, zgodnym z założeniami Soboru Watykańskiego II i II Konferencji Episkopatu Ameryki Łacińskiej w Medellín (1968), zachęcał wiernych do aktywnego uczestnictwa w życiu parafialnym, zwłaszcza z cursillos, w dziedzinie celebracji liturgicznych i promocji społecznej. 13 lutego 1977 w Apopa Rutilio Grande García wygłosił homilię, w której publicznie bronił o. Mario Bernala, S.I., który właśnie został wydalony z kraju za swoje zaangażowanie społeczne.