Następnie ponownie w 1 pułku piechoty, mimo słabego zdrowia pełniąc służbę w pułku. W pułku na liście aspirantów oficerskich. Pieczołowicie zbierał dane statystyczne i osobiste w celu dokumentowania historii walk pułku dla potomnych. W okresie 25 sierpnia – 5 listopada 1917 przebywał w szpitalach. Po kryzysie przysięgowym, 6 listopada 1917 został wcielony do 40 pułku piechoty armii austriackiej w którym służył do 5 lutego 1918. W 6 kwietnia 1918 został uznany za niezdolnego do służby wojskowej i jako inwalida zwolniony. Następnie pracował jako urzędnik Namiestnictwa we Lwowie.
Na początku listopada 1918 r. próbował przedostać się z Sambora do Lwowa i został złapany we Lwowie przez Ukraińców i odesłany na stronę ukraińską Lwowa. Pozostając tam, pracował w wydawnictwie przy wydawaniu tajnej gazetki polskiej „Głos Polski”. Do komisji poborowej Wojska Polskiego zgłosił się 24 listopada 1918. W okresie od 25 listopada do 15 grudnia 1918 w stopniu starszego sierżanta pełnił służbę w Dowództwie Miasta Lwów. Od 16 grudnia 1918 do 14 lutego 1919 jako starszy sierżant w D.O.G. Warszawa w komisji kasowej. W dniach od 15 lutego 1919 do 30 kwietnia 1919 został odkomenderowany na II kurs oficerów rachmistrzów przy Intendenturze O.G.