Kopalnia Fryderyk (niem. Friedrichsgrube) – kopalnia rudy ołowiu i srebra, która funkcjonowała od 1784 roku do co najmniej 1911 roku lub 1912 roku głównie w rejonie Bobrownik koło Tarnowskich Górach.
Współcześnie jej wyrobiska są częściowo udostępnione dla turystów jako Zabytkowa Kopalnia Srebra. Jako część kompleksu zabytkowych podziemi tarnogórsko-bytomskich zostały wpisane w 2017 roku na listę światowego dziedzictwa UNESCO pod nazwą Kopalnia rud ołowiu, srebra i cynku wraz z systemem gospodarowania wodami podziemnymi w Tarnowskich Górach.
Historia mały|lewo|Zabudowania szybu Pilger (przed 1930) Pierwszy raz rudę ołowiu znaleziono 16 lipca 1784 w okolicy szybu Rudolphine. Złoża rudy ołowiu zalegały niemal poziomo. W 1787 roku (według innych źródeł: 17 stycznia 1788 roku lub 4 kwietnia 1788 roku) przy szybie Abraham została zainstalowana pierwsza na Górnym Śląsku, a druga na kontynencie 32-cylindrowa maszyna parowa do odwadniania, sprowadzona z Cardiff, z inicjatywy hrabiego Redena. Została przetransportowana statkiem do Świnoujścia, potem Odrą, trzema łodziami do Zdzieszowic i stamtąd furmankami do kopalni. Kolejne maszyny, które były montowane w zakładzie, były tworzone w odlewni w Gliwicach w latach 1790, 1794/1795, 1802 oraz 1804.