podjął pracę w Zjednoczonych Zakładach Przemysłu Farmaceutycznego Wytwórni Nr 10 w Krakowie – najpierw jako asystent a następnie starszy asystent w Centralnym Laboratorium Doświadczalnym, wykonując szereg prac z dziedziny syntezy środków leczniczych – m.in. najważniejszą pracę syntezy adrenaliny. Doświadczenia zdobyte tutaj były podstawą dla napisania pracy na Wydziale Chemicznym Politechniki Śląskiej, którą ukończył dyplomem (jako Zbigniew Jelita-Białecki) w 1952 rhttp://www.chemia.polsl.pl/stowarzyszenie/images/stories/absolwenci/1951.htm.
W połowie lat 50. rozpoczął pracę w Przedsiębiorstwie Państwowym Biuro Projektów Rafinerii Nafty w Krakowie a w jakiś czas później do Ośrodka Badawczo-Rozwojowego Przemysłu Budowy Urządzeń Chemicznych „Cebea" również w Krakowie. Tutaj niedługo potem został Kierownikiem Pracowni Badań Materiałów i Stosowania Tworzyw Sztucznych, w której w 1973 r. powstał wynalazek jego autorstwa – tzw. "pierścienie Białeckiego", stosowane w instalacjach przemysłu chemicznego (głównie rafinerii ropy naftowej) na całym świecie (patent 83150 przyznany w 1974 roku). Zbigniew Białecki otrzymał w 1973 r. tytuł "Mistrza Techniki Polskiej – 73" ("Dodatek", str. IV).