Do celów spektroskopii stosuje się podział na ultrafiolet: skrajny – długość fali: 10–121 nm daleki – długość fali: 122–200 nm pośredni – długość fali: 200–300 nm bliski – długość fali: 300–400 nm
Ze względu na skutki działania promieniowania ultrafioletowego na organizmy żywe wyróżnia się: UV-C – długość fali: 100–280 nm UV-B – długość fali: 280–315 nm UV-A – długość fali: 315–380 nm
Słońce i atmosfera Ziemi Słońce emituje ultrafiolet w zakresie UV-A, UV-B i UV-C (promieniowanie słoneczne), ale ziemska atmosfera pochłania całkowicie UV-C oraz część UV-B w warstwie ozonowej. W efekcie około 97% ultrafioletu, który dociera do powierzchni Ziemi, to UV-A.
Biologia Adaptacja Pierwotne ssaki mogły odbierać ultrafiolet za pomocą receptorów SWS1, jednak większość utraciła tę zdolność ze względu na nocny tryb życia przodków. Współcześnie ultrafiolet mogą odbierać niektóre gatunki gryzoni, nietoperzy i torbaczy oraz renifery. Te ostatnie dlatego, że żyją w Arktyce, gdzie ultrafiolet działa szczególnie intensywnie (cieńsza warstwa ozonowa i odbijanie od śniegu);