Po zakończeniu wszystkich badań i testów śmigłowca, włoski rejestr lotniczy oraz urząd lotnictwa cywilnego 12 maja 1960 roku dopuścił śmigłowiec do eksploatacji. 18 sierpnia 1960 roku AB.102 został dopuszczony na amerykański rynek przez Federal Aviation Administration. Firma Elivie zakupiła wiosną 1961 roku dwa egzemplarze, których używano do obsługi regularnych połączeń między centrum Turynu a lotniskami w Mediolanie. Wkrótce na rynku pojawiły się śmigłowce z napędem turbowałowym, które oferowały lepsze parametry, co sprawiło, że AB.102 szybko stał się przestarzałą konstrukcją. Wyprodukowano tylko cztery egzemplarze, które zostały zarejestrowane pod numerami: I-AGUT (prototyp), HB-XAY, I-ECIN oraz I-ESEI. Maszyna o numerach HB-XAY została zakupiona przez prywatną spółkę ze Szwajcarii. Miejsce AB.102 zajęła maszyna Bell 204, która była produkowana na licencji przez firmę Agusta jako AB.204. Prototyp A.102 znajduje się w pobliżu Museo Agusta, zaś egzemplarz zarejestrowany jako I-ECIN przechowywany jest w magazynie Muzeum Włoskich Sił Powietrznych w Bracciano.