thumb|left|Absolwentki wydziału medycznego (1928). Helena z lewej. W 1917 r. Helena ukończyła we Lwowie gimnazjum prowadzone przez nazaretanki. Przedwczesna śmierć ojca zmusiła ją do porzucenia planów o kontynuacji nauki. Helena z pomocą babci wspierała matkę w opiece nad dwoma młodszymi braćmi. Utrzymywała rodzinę przez całą I wojnę światową. W 1920 r. brat Ludwik w wieku 17 lat zginął w obronie Lwowa. Pragnieniem Heleny było ukończenie studiów medycznych, trudne w realizacji nie tylko w związku z sytuacją rodzinną, ale także ze względu na fakt, że wielu ówczesnych profesorów protestowało przeciwko przyjmowaniu kobiet na studia medyczne, uważając, że powołane są jedynie do małżeństwa i macierzyństwa. Pomimo tego w 1922 r. rozpoczęła studia na wydziale medycznym Uniwersytetu Medycznego we Lwowie. Była jedną z nielicznych pierwszych kobiet na wydziale. W 1928 r., jako jedna z zaledwie trzech kobiet, ukończyła studia medyczne na Uniwersytecie Lwowskim. Po studiach pracowała ponad 6 lat jako asystentka na oddziale urologii Państwowego Szpitala Powszechnego we Lwowie, którym kierował prof. Stanisław Laskownicki (1892–1978). Była pierwszą polską rezydentką oddziału urologicznego w Polsce międzywojennej.