Pojawia się w wierszu Cykady (蟬, Semi).
Dziedzictwo Nakahara miał tendencję do wplatania w swoje utwory abstrakcyjnych elementów albo nic nie znaczących dźwięków, niemal zawsze z intencją uzyskania emocjonalnego albo estetycznego powiązania lub skojarzenia. Nie uważał subiektywności swoich dzieł.
Tylko jedna z jego antologii poezji, Yagi no Uta (山羊の歌, Poems of the goat, 1934), została opublikowana za jego życia (w dwustu egzemplarzach, których wydanie sam sfinansował). Tuż przed śmiercią zredagował drugą antologię, Arishi Hi no Uta (在りし日の歌, Songs of Bygone Days, 1938).
Za życia Nakahara nie zaliczał się do głównego nurtu poetów japońskich. Od II wojny światowej zainteresowanie poetą wzrosło. Współcześnie jest uważany za jednego z najlepszych japońskich poetów XX wieku. Emocjonalny i liryczny charakter jego wierszy po dziś spotyka się z szerokim i rosnącym zainteresowaniem, zwłaszcza pośród młodych ludzi. O Nakaharze uczy się w japońskich szkołach, a jego portret w kapeluszu z pustym spojrzeniem jest powszechnie rozpoznawalny.
Kobayashi Hideo, któremu na łożu śmierci Nakahara powierzył rękopis Arishi Hi no Uta, był odpowiedzialny za pośmiertną promocję dzieł poety. Z kolei Ooka Shohei zajął się zbieraniem i redagowaniem Dzieł Wszystkich Nakahary Chūyi, zbioru zawierającego wiersze poety, jego dzienniki i wiele listów.