Chūya jako pierworodne dziecko z jednej strony był rozpuszczany przez rodziców i w dorosłości często korzystał z pomocy rodziny, z drugiej strony musiał się mierzyć z wysokimi oczekiwaniami rodziców i karami. Wymagano od niego, by podobnie jak ojciec został lekarzem. W związku z tym Nakahara był poddany intensywnej edukacji, co utrudniło mu cieszenie się dzieciństwem. Kensuke zabronił synowi bawić się z dziećmi z innej klasy z obawy na ich wpływ moralny na dziecko. W przeciwieństwie do młodszych braci Chūyi nie wolno było kąpać się w rzece, bo rodzice bali się, że utonie. Gdy był nastolatkiem, wymierzano mu surowe kary; często bywał zmuszany do stania prosto twarzą do ściany. Za każdy nagły ruch parzono jego piętę żarem papierosa. Żeby ukarać Chūyę, ojciec uderzał go chustą. Największą karą było zamykanie w stodole na czas snu. Chūya był karany w ten sposób częściej niż pozostałe dzieci w rodzinie. Miało to przygotować go do podążenia śladami ojca i roli głowy rodziny. Mimo wszystko Chūya uważał dzieciństwo za dobry czas, do czego odwoływał się później w twórczości, przywołując dziecięce szczęście.