W 1923 nie zdał egzaminu na trzecim roku. Prawdopodobnie to planował, by wyrwać się spod wpływu ojca. Ten uznał porażkę syna za całkowite upokorzenie. Bił syna i zamknął go w stodole w zimną marcową noc. Nakahara nalegał, że nie chce wracać do szkoły. Ostatecznie ojciec przeprosił za metody, które stosował. Chūya został przeniesiony do prywatnej szkoły, Ritsumeikan Middle School w Kioto. Żył samodzielnie, ale nadal (do końca życia) na koszt rodziny.
W Kioto zaczął pisać poezję w mniej uporządkowanym, bardziej nowoczesnym stylu. Znalazł wiele inspiracji, które ostatecznie ukształtowały go jako poetę. Przeczytał Boską Komedię Dantego w tłumaczeniu, a potem w sklepie z używanymi książkami natknął się dadaistyczną poezję Shinkichiego Takahashiego, która go poruszyła. Dadazim wpisał się w jego styl poetycki i życiowy. W Poetic CV pisał: od 1923 do października 1933 chodziłem na spacer każdego dnia. W nocy czytałem, rano spałem, w południe wstawałem, a później spacerowałem do północy.