Pomoc państwa w funkcjonowaniu publicznej ludowej szkoły rolniczej polegała: na urządzeniu szkół i gospodarstw szkolnych, poprzez przekazanie w użytkowanie potrzebnych gruntów rolnych; na budowę i urządzenie publicznych ludowych szkół rolniczych państwo udzielało powiatowym związkom komunalnym lub izbom rolniczym bezzwrotnego zasiłku w wysokości 25% ogólnej sumy kosztów; udzielanie wsparcia w postaci długoterminowej pożyczki państwowej (z tanim oprocentowaniem – 3%) w wysokości połowy sumy kosztów budowy i urządzenia szkoły, według planu i kosztorysu zatwierdzanego przez Ministra Rolnictwa i Dóbr Państwowych.
Państwo ponosiło koszty wynagrodzenia nauczycieli publicznych ludowych szkół rolniczych według norm obowiązujących w państwowych seminariach nauczycielskich. Oprócz tego personel nauczycielski otrzymywał od właściciela szkoły bezpłatne mieszkanie, opał, światło i naturalia według norm określonych rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Dóbr Państwowych. Powiatowe związki komunalne lub izby rolnicze zobowiązane były do składania corocznych sprawozdań Ministerstwu Rolnictwa i Dóbr Państwowych z działalności publicznych ludowych szkół rolniczych.