21 czerwca siły estońsko-łotewskie podjęły natarcie na skrzydła atakujących jednostek niemieckich. Linie komunikacyjne opanowane przez Landeswehrę zostały zaatakowane krzyżowym ogniem dzięki ściągnięciu rezerw na ten odcinek frontu. Cztery estońskie pociągi pancerne uderzyły na Niemców od czoła, z kierunku Valmiery. Wobec powstrzymania Żelaznej Dywizji pod Limbaži i na zachód od Kiesi Estończycy mogli 22 czerwca podjąć próbę manewru oskrzydlającego.
Kontrnatarcie estońsko-łotewskie (22 czerwca – 1 lipca) Estończycy przeszli do kontrnatarcia 22 czerwca. 6 i 9 pułki estońskie, wspierane przez ogień estońskiej floty z Zatoki Ryskiej podjęły natarcie na Inčukalns, dążąc do odcięcia Żelaznej Dywizji drogi odwrotu wzdłuż linii kolejowej oraz drogą z Kiesi do Rygi. Równocześnie 1 Pułk i części 3 Pułku, wzmocnione pociągami pancernymi, natarły na Niemców pod Valmierą, stwarzając zagrożenie odcięcia ich od zaplecza. Oddziały estońskie broniące się wcześniej na linii Rauny, przeszły do natarcia w kierunku Kiesi wieczorem 22 czerwca. Landeswehra podjęła odwrót w kierunku Rygi. Żelazna Dywizja również się wycofała, a odwrót obydwu sił niemieckich zamienił się w ucieczkę. Landeswehra i Żelazna Dywizja nie współpracowały ze sobą podczas odwrotu, a próby zorganizowania obrony na wschód od Rygi także się nie powiodły. Dopiero nad jeziorem Kišezers dowództwo niemieckie opanowało sytuację.