Jerzy Ludwik Parvi (ur. 6 czerwca 1924 w KrakowieKto jest kim w Polsce. Informator biograficzny. Edycja 3, wyd. Interpress, Warszawa 1993, s. 534, zm. 26 października 1997 w WarszawieWięź, nr 12 z 1997, s. 205) – polski romanista, historyk literatury francuskiej XIX i XX wieku, profesor Uniwersytetu Warszawskiego.
Życiorys W czasie II wojny światowej był żołnierzem Armii Krajowej na Wileńszczyźnie. W 1949 ukończył studia na Wydziale Prawno-Administracyjnym, w 1952 studia na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Wrocławskiego. Od 1952 pracował na Uniwersytecie Warszawskim. W 1964 obronił pracę doktorską Rola „Par les champs et par les grèves” w twórczości Gustave’a Flauberta napisaną pod kierunkiem Mieczysława Brahmera, w 1976 otrzymał stopień doktora habilitowanego na podstawie pracy Polska w twórczości i działalności V. HugoInstytut Romanistyki UW. Doktoraty, rozprawy habilitacyjne. W 1979 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego.
Był prodziekanem Wydziału Neofilologii UW (1976-1978), dyrektorem Instytutu Romanistyki UW (1978-1981 i 1987-1990), w latach 1982-1987 kierował Zakładem Literaturoznawstwa Francuskiego, w latach 1982-1990 także Pracownią Badań nad Kulturą Francusko-Kanadyjską.