Z biegiem czasu techniki i interpretacje nauczane przez tych trzech instruktorów zaczęły się różnić, a pomimo próby pogodzenia pojawiających się różnic poprzez standaryzację technik i ujednolicenie sposobów nauczania, nie osiągnięto konsensusu, w związku z tym powstały trzy odrębne linie - Morinaga, Yamaguchi i Nakamura. Nakamura Taizaburo, były instruktor szermierki w Rikugun Toyama Gakkō, założył Zen Nippon Toyama-ryū Iaidō Renmei (jap. 全日本 戸山流居合 道 連盟; Ogólnojapońska Federacja Toyama-ryū Iaidō). W ramach tej organizacji do oryginalnego programu nauczania dodano ósmą technikę, a także sześcioczęściowe kumitachi (jap. 組太刀; aranżowane formy sparingu)Nakamura Taisaburo, The Spirit of the Sword
Iaido, Kendo, and Test Cutting with the Japanese Sword, wyd. Blue Snake Books, 2013, ISBN 978-1-58394-542-1.
Z czasem uznano, że nazwa Toyama-ryū dla wielu osób przywoływała wspomnienia z wojny, a używanie tego pojęcia poza nieistniejącym już wojskiem było niewłaściwe. W tym czasie Obata Toshishiro zasugerował nazwę battōdō (zamiast battōjutsu), podobnie jak iaijutsu zmieniło się w iaidō. Sugestia Obaty została przyjęta przez grupę Nakamury i utworzono Zen Nippon Battōdō Renmei (jap. 全日本抜刀 道 連盟;