W 1864 zdał w gimnazjum w Piotrkowie maturę, a następnie wyjechał na studia do Warszawy. W 1868 w Szkole Głównej Warszawskiej uzyskał dyplom magistra nauk filologiczno-historycznych.
Od 1868 pracował w zawodzie nauczyciela w Odessie. Uczył łaciny i greki w gimnazjum Richelieuego, do pism krajowych posyłał Korespondencje z nad morza Czarnego (pod pseudonimem Leszek Niezabudka). Ukazywały się na łamach „Gazety Polskiej”, „Kłosów”, „Tygodnika Ilustrowanego”, piotrkowskiego „Tygodnia”. Ogłaszał także prace naukowe, m.in. Psychologia i trojaki jej kierunek (1874), O celowniku w języku polskim (1874), O celowniku w językach słowiańskich w porównaniu z językami indoeuropejskimi (1875). Prace publikował także w języku rosyjskim, m.in. rekomendację carskiego Ministerstwa Oświaty zyskał podręcznik Stilistyka latinskogo jazyka (1875). Pełnił funkcję inspektora szkolnego w Kiszyniowie, potem dyrektora gimnazjów w Łubniach, Nowogrodzie Siewierskim, Winnicy, Humaniu i OstroguMiąso, Józef: Szkolnictwo handlowe w Królestwie Polskim (1855—1914), 1965, str.149. Szanowany w środowisku polskim, otaczał opieką młodzież wydaloną ze szkół warszawskich w epoce apuchtinowskiej.