W czasie wojny z Ukraińcami walczył w grupie gen. Bolesława Roji, a następnie w sztabie gen. Józefa Leśniewskiego. 18 marca 1919 jako podoficer byłych Legionów Polskich, pełniący służbę w 2 Pułku Szwoleżerów Rokitniańskich, został mianowany z dniem 1 marca 1919 podporucznikiem kawaleriiDz. Rozk. Wojsk. Nr 36 z 1 kwietnia 1919, poz. 1148.. 15 września 1919 został przydzielony na stanowisko 2 adiutanta ministra spraw wojskowych gen. LeśniewskiegoDz. Rozk. Wojsk. Nr 93 z 25 października 1919, poz. 3562.. 1 grudnia 1919 został mianowany porucznikiemDz. Rozk. Wojsk. Nr 100 z 31 grudnia 1919, poz. 4413.. Obowiązki adiutanta pełnił do śmierci generała Leśniewskiego (3 października 1921).
27 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu rotmistrza, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. Pełnił wówczas służbę w Biurze Prezydialnym Ministerstwa Spraw Wojskowych. W 1921 pełnił służbę w Inspektoracie Armii Nr IV w Krakowie, a jego oddziałem macierzystym był 2 Pułk Szwoleżerów. Przysługiwał mu wówczas, obok stopnia wojskowego, tytuł „adiutant sztabowy”. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 106. lokatą w korpusie oficerów jazdy.