Zespół napędowy nosi oznaczenie M7N1 i składa się z czterech turbin gazowych: dwóch marszowych DS-71 o mocy nominalnej po 8450 SHP (6300 kW) i dwóch mocy szczytowej DT-59.1 o mocy nominalnej po 22 000 SHP (16 000 kW) podaje (dla fregat Talwar) moc turbin DS-71: 9000 KM (6620 kW), a DT-59.1: 19.500 KM (14.342 kW), natomiast podaje moc turbin marszowych (oznaczenie UGT 6000) po 8314 KM, a mocy szczytowej (oznaczenie DN-59): 21.744 KM.. Łącznie napęd rozwija moc maksymalną 60 900 SHP (45 400 kW, 61 746 KM). Każda turbina ma własną przekładnię redukcyjną, a w przeciwieństwie do rozwiązań zachodnich, turbiny są nawrotne. W odróżnieniu od wcześniejszych rozwiązań radzieckich, turbiny umieszczono na elastycznych kompozytowych postumentach w celu zmniejszenia wibracji. Uruchomienie turbin ze stanu zimnego zajmuje 120–180 s, rozpędzenie z biegu jałowego do mocy maksymalnej 300 s, a wyhamowanie 40–70 s. Oba zespoły turbin umieszczone są w dwóch przedziałach wodoszczelnych. Od dziobu jako pierwsze są turbiny marszowe, a dalej mocy szczytowej. Każda z turbin marszowych za pomocą wspólnej przekładni R1063 może napędzać obie śruby podaje oznaczenie przekładni RRD1063 i podaje, że dowolna z turbin może napędzać obie śruby – co jest sprzeczne z tekstem i schematem siłowni w .