W ciągu dwóch miesięcy od podpisania traktatu rząd Chanatu wysłał do Turków posłów z prośbą o uniemożliwienie powstania niepodległego Krymu. Posłowie wskazali, że ponieważ wojska rosyjskie nadal stacjonują na Krymie w Jenikale i Kerczu, chanatu nie można uznać za niezależny. Mimo to Turcy zignorowali tę prośbę, nie chcąc naruszać umowy z RosjąA. Fisher, The Russian Annexation of Crimea 1772-1783, Cambridge University Press, Cambridge 2008, , s. 57–59..
Po klęsce Turcji przywódca tatarski Devlet Girej odmówił przyjęcia traktatu w momencie jego podpisywania. Walcząc z Rosjanami na Kubaniu podczas wojny, przekroczył Cieśninę Kerczeńską, wkroczył na Krym i zajął Kaffę (dzisiejszą Teodozję). Następnie przejął krymski tron, obalając Şahina Gireja.
Pomimo jego działań przeciwko Rosjanom rosyjska cesarzowa Katarzyna Wielka uznała Devleta za chana. W tym samym czasie przygotowywała jednak do tej roli Şahina Gireja, który żył na jej dworze w Petersburgu. Z biegiem czasu rządy Devleta stawały się coraz bardziej nie do utrzymania. W lipcu 1775 r. Devlet wysłał grupę posłów do Konstantynopola w celu wynegocjowania powrotu chanatu krymskiego do Imperium Osmańskiego. Działanie to było bezpośrednio sprzeczne z traktatem z Küçük Kaynardży.