W 1907 r. meczet został gruntownie przebudowany i ponownie powiększony. Po tej przebudowie stał się głównym (piątkowym) meczetem w Symferopolu.
Według części źródeł meczet był czynny także po rewolucji październikowej, w ZSRR przed II wojną światową. Po wojnie i deportacji Tatarów krymskich został opuszczony. Władze radzieckie umieściły w nim pracownię introligatorską. Według innego źródła meczet został odebrany wiernym i zaadaptowany na cele świeckie już w latach 30. XX wieku. Funkcjonowanie pracowni introligatorskiej doprowadziło do znacznego zniszczenia budynku, gdyż maszyny używane w warsztacie wywoływały wibracje, uszkadzające ściany, zaś używane przy pracy chemikalia niszczyły wapień, jakim wyłożono ściany budowli.
Zrujnowany obiekt został zwrócony gminie muzułmańskiej w 1989 r. Został gruntownie wyremontowany, czy raczej wzniesiony od nowa. W toku renowacji odbudowano minaret i odtworzono, na podstawie XVI-wiecznych wzorców, mihrab. Kebir Dżami ponownie zaczął pełnić funkcję głównego meczetu w Symferopolu, przy nim zlokalizowano siedzibę muftiego Krymu, a równocześnie krymscy Tatarzy podjęli starania na rzecz budowy obszerniejszego meczetu piątkowego w mieście. Jego budowa została jednak rozpoczęta dopiero w 2015 r.