Magnetyczny rezonans jądrowy (NMR) w polu geomagnetycznym jest określany jako NMR w polu magnetycznym Ziemi (ang. EFNMR). EFNMR jest szczególnym przypadkiem eksperymentu NMR w niskim polu magnetycznym.

Gdy próbka jest umieszczona w stałym polu magnetycznym i oddziałuje na nią zmienne w czasie pole elektromagnetyczne, jądra atomowe o niezerowym spinie oddziałują z oscylującym polem o charakterystycznej dla siebie częstości. Przykładami takich jąder aktywnych w NMR są izotopy węgiel-13 i wodór-1. Częstotliwość rezonansowa każdego izotopu jest wprost proporcjonalna do natężenia zewnętrznego pola magnetycznego oraz współczynnika magnetogirycznego tego izotopu. Intensywność rejestrowanego sygnału jest proporcjonalna do pola magnetycznego, jak i liczby jąder tego izotopu w próbce. Tak więc w polu magnetycznym o natężeniu 21 tesli, które można znaleźć w laboratoryjnych spektrometrach NMR o wysokiej rozdzielczości, protony rezonują przy 900 MHz. Jednak w ziemskim polu magnetycznym te same jądra rezonują przy częstotliwościach około 2 kHz i generują bardzo słabe sygnały.

Na sygnały EFNMR mogą mieć wpływ zaburzenia pola magnetycznego pochodzące od otoczenia (np. magnesy), jak i naturalne lokalne zmiany pola ziemskiego.