Przywołane akty XIX-wiecznego ustawodawstwa francuskiego wyznaczyły cechy tzw. notariatu łacińskiego, który w bardzo zbliżonej postaci funkcjonuje do dziś w większości państw kontynentalnej Europy, jak również Ameryki Środkowej i Południowej. Cechami notariatu łacińskiego są: ograniczona liczba notariuszy działających w urzędowo określonych okręgach, wyznaczonych zgodnie ze społecznym zapotrzebowaniem; rozdział jurysdykcji „dobrowolnej” () sprawowanej przez notariuszy oraz jurysdykcji spornej sprawowanej przez sądy; przymus notarialny dla czynności określonej kategorii, wymagających udziału czynnika publicznego; specjalny ciężar dowodowy dokumentów sporządzanych przez notariuszy posiadających status dokumentów urzędowych; bezpośrednia wykonalność dokumentów notarialnych, bez potrzeby odwoływania się w tym zakresie do sądów; odpowiedzialność notariuszy za błędne stosowanie prawa i udzielanie błędnych porad prawnych; autonomia zawodowa środowiska notarialnego urzeczywistniania za pośrednictwem samorządu notarialnego; prawnie określone stawki taksy notarialnej; zakaz łączenia stanowiska notariusza z innymi funkcjami lub zawodami;