mały|Franciszek Szumiński z rodziną, Równe 31.08.1939 thumb|Grób Franciszka Szumińskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach Franciszek Szumiński (ur. 1 grudnia 1889 w Opalenicy, zm. 14 września 1944 w Warszawie) – podoficer Armii Pruskiej i Wojska Polskiego, powstaniec wielkopolski, weteran wojny polsko-bolszewickie, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się w Opalenicy, w ówczesnym powiecie bukowskim rejencji poznańskiej, w rodzinie Józefa i Marii z domu Haładuda. Od 10 października 1911 do 21 września 1913 służył w armii pruskiej. W czasie I wojny światowej, jako poborowy walczył w armii pruskiej, gdzie pełnił funkcję dowódcy sekcji. Służbę pełnił od 1 sierpnia 1914 do 29 listopada 1918. W 1915 odznaczony został Krzyżem Żelaznym II klasy.

Po zakończeniu służby w armii pruskiej, dołączył do Powstania Wielkopolskiego. 28 grudnia 1918 jako ochotnik wstąpił do Kompanii Opalenickiej pod dowództwem Edmunda Klemczaka. Brał udział w walkach pod Zbąszyniem oraz pod Międzychodem, gdzie pełnił funkcję dowódcy plutonu.