W 1971 ich młodsza córka Hannah zmarła w wyniku choroby nowotworowej, Shoshana popadła w głęboką depresję. Aby wyrwać ją z marazmu rodzina postanowiła skierować ją na lekcje rysunku i sztuki malarskiej u Gitit Harel, dzięki którym odnalazła sens życia. Malarstwo stało się najważniejszą częścią jej życia, zaczęła tworzyć naiwne obrazy w małej i średniej skali. Przedstawiała na nich wspomnienia z dzieciństwa i młodości, sceny z codziennego życia w małym żydowskim miasteczku we wschodniej Polsce z punktu widzenia młodej dziewczyny. Shoshana Eden przedstawiała w swoich obrazach postacie z rodziny i znajomych ze Skały, był to pewien rodzaj hołdu oddawanego zamordowanym podczas Holokaustu bliskim, sposób pośmiertnego uwiecznienia ich. Na początku lat 80. XX wieku zaczęła mieć problemy ze wzrokiem, a będąc perfekcjonistką przestała tworzyć. W 1996 wystawa jej prac miała miejsce w Muzeum Mane Katz w HajfieBiografia Shoshany Eden, strona domowa.
Mimo naiwnego charakteru obrazy Shoshany Eden są ważnym upamiętnieniem obyczajów i sposobu życia społeczności żydowskiej w Polsce przed wybuchem II wojny światowejShoshana Eden, Amanim.
Shoshana Eden zmarła w Hajfie w 2002.
Przypisy
Kategoria:Izraelscy malarze Kategoria:Ludzie związani z Hajfą Kategoria:Polscy Żydzi Kategoria:Ludzie urodzeni w Borszczowie Kategoria:Urodzeni w 1917 Kategoria:Zmarli w 2002