Polska w NATO – Rzeczpospolita Polska pozostaje członkiem NATO od 12 marca 1999.

Starania Polski o członkostwo w NATO Przystąpienie Polski do NATO było jednym z głównym celów polskiej polityki zagranicznej w latach 90.

Poszukiwanie nowej struktury bezpieczeństwa thumb|upright=1.3|Państwa uczestniczące w procesie KBWE thumb|upright=1.3|Państwa członkowskie NATO i Układu Warszawskiego w okresie 1949–1990

Jednym z podstawowych problemów, które dostrzegały pierwsze rządy po 1989 roku, było zapewnienie Polsce gwarancji bezpieczeństwa poprzez umocowanie jej w zachodnich strukturach. Początkowo rozważano koncepcję włączenia się w potencjalny system budowany w oparciu o KBWE, NATO, Wspólnotę Europejską i UZE (pod auspicjami ONZ). W początkowym okresie zauważalne było także myślenie kategoriami bezpieczeństwa stricte militarnego. Wyrażano obawy przed pozostaniem w szarej strefie i próżni bezpieczeństwa. Przejawem tego były m.in. sformułowania używane w Założeniach polskiej polityki bezpieczeństwa, jak i Polityce bezpieczeństwa i strategii obronnej Rzeczypospolitej Polskiej z 2 listopada 1992 roku. Jeszcze wiosną 1991 roku pojawiła się nawet idea przyjęcia neutralności, którą zasugerował minister obrony Piotr Kołodziejczyk.