Dywizjon OZAK nr 1 bez dowództwa Ośrodka które odjechało samochodami, przemieszczał się trasą Stoczek, Międzyrzec, Kodeń, Małoryta udał się do dyspozycji dowództwa OK nr IX. Dywizjon 17 września dotarł do Kamienia Koszyrskiego. Po agresji sowieckiej był atakowany przez lotnictwo sowieckie. 18 lub 19 września wydzielony pluton ppor. Hieronima Gumowskiego i pchor. Mariana Malkiewicza w sile 50 kanonierów z 4 dak, uzbrojonych tylko w karabiny, został wydzielony do ochrony mostu na rzece Turia. Pluton został zaatakowany przez komunistyczną grupę dywersyjną, obrona mostu trwała 4 dni, w jej wyniku poległo kilku żołnierzy, wśród nich ppor. Hieronim Gumowski. Obrońców mostu wsparł 180 pułk piechoty, przy pomocy którego dywersantów rozbito. Pozostałość plutonu włączono do kompanii kpt. Feliksa Piotrowskiego z I batalionu 180 pp kpt. Jana Majewskiego. Wraz z nim walczył z wojskami sowieckimi pod Parczewem i wojskami niemieckimi pod Kockiem. Poległo pod Kockiem 2 artylerzystów i 2 zostało rannych. Większość żołnierzy narodowości niemieckiej z Wielkopolski i Pomorza, po 20 września zdezerterowała wraz z końmi. Duża grupa żołnierzy dywizjonu Ośrodka, w okolicach Włodawy, dołączyła do Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie” i weszła w skład rezerwy artyleryjskiej lub uzupełniła baterie artylerii wchodzące w skład SGO „Polesie”.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Ośrodek Zapasowy Artylerii Konnej nr 1 · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.