W latach 30. była zaangażowana w działalność dobroczynną, organizowaną przez królową Mariję Karađorđević, pomagając dzieciom z ubogich rodzin. W czasie niemieckiej okupacji Belgradu Ana Marinković żyła samotnie, po śmierci męża. Po zakończeniu wojny i przejęciu władzy przez komunistów zdecydowała się wyjechać z kraju. Dotarła do miasta Guéthary w południowo-zachodniej Francji, gdzie jej siostra prowadziła sierociniec. Pod koniec życia powróciła do malarstwa, tworząc głównie pejzaże. Przed śmiercią podarowała Narodowemu Muzeum Serbii część swoich prac, a także obrazy Paji Jovanovicia i Kosty Miličevicia. Zmarła w 1973 w Guéthary.
Była mężatką (poślubiła serbskiego ekonomistę i polityka Vojislava Marinkovicia, który zmarł w roku 1935), nie miała dzieci.
Twórczość Większość z 300 dzieł (obrazów i grafik) Any Marinković stanowią pejzaże i martwe natury. Obrazy znajdują się w zbiorach miejskiego muzeum w Belgradzie, Muzeum Sztuki Współczesnej i Narodowego Muzeum Serbii, kilka z nich gromadzi nowosadzka kolekcja Pavle Beljanskiego.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Malarze związani z Belgradem Kategoria:Impresjoniści Kategoria:Jugosłowiańscy malarze Kategoria:Ludzie urodzeni w Belgradzie Kategoria:Serbscy malarze Kategoria:Urodzeni w 1881 Kategoria:Zmarli w 1973