Wkrótce manifest został przetłumaczony na dalsze kilkadziesiąt języków i rozpowszechniony na wiele sposobów, w tym wydrukowany w wielu gazetach.
Manifest podpisało ponad 13 tysięcy osób (do 31 marca 2000 zebrano 13 437 podpisów).
W 1999 ukazało się wydawnictwo dotyczące praskiego manifestu, z tekstami wyjaśniającymi poszczególne punkty deklaracji. Autorami poszczególnych rozdziałów są: Frank Stocker, przewodniczący Germana Esperanto-Asocio w latach 1995-1999 (demokracja), prof. Duncan Charters (kształcenie ponadnarodowe), Katalin Smideliusz (skuteczność pedagogiczna), Renato Corsetti (wielojęzyczność), Uwe Joachim Moritz (prawa językowe), Mark Fettes (językowa różnorodność ) i Spomenka Štimec (emancypacja).
Treść Manifest praski składa się ze wstępu i 7 punktów.
Wstęp
Określa adresatów manifestu oraz deklarację ruchu esperanckiego dotyczącą dalszej pracy zmierzającej do osiągnięcia celów wskazanych w manifeście. Jednocześnie podkreślono 100-letnią historię esperanta, która udowodniła jego użyteczność.
W kolejnych punktach określone zostały główne obszary działania oraz zalety esperanta jako międzynarodowego środka komunikacji:
1. Demokracja